Wie dit leest is lui.

Uitstelgedrag is een merkwaardig fenomeen waar de meeste van mijn coachees, of eigenlijk iedereen, vroeg of laat mee te maken krijgt. Een fenomeen dat de meest gedisciplineerde professional op de knieën kan krijgen. Zelfs uw favoriete coach moet bekennen dat hij hier niet geheel onontvankelijk voor is 😬

Maar uitstelgedrag heeft vaak weinig met luiheid te maken. Het is een signaal. Dat er gereguleerd moet worden. Dat het te veel is of dat je je takenpakket niet kan overzien. Zeker voor de neurodivergent getalenteerden onder ons is dat vaak een onneembare drempel.

Het gemene is dat #procrastinatie een zichzelf voedend monster is. Uitstel leidt tot meer uitstel en kan ogenschijnlijk simpele taken onnoemelijk zwaar maken.

𝐇𝐨𝐞 𝐝𝐨𝐨𝐫𝐛𝐫𝐞𝐞𝐤 𝐣𝐞 𝐝𝐞 𝐜𝐢𝐫𝐤𝐞𝐥?

𝐓𝐢𝐩 𝟏
“Make the plan and stick to the plan.” Logisch en dat is nou net het probleem.

Wat misschien helpt?

Heb je een takenpakket waar geen duidelijk eindpunt aan zit of dat je niet kan overzien? Spreek een begin- en eindtijd af met jezelf en hou je daaraan. Is je taak niet klaar binnen de tijd, ga dan in de volgende timebox rustig verder. Zo maak je iets behapbaar en overzichtelijk als er geen natuurlijk eindpunt is.

𝐓𝐢𝐩 𝟐
Neem de tijd om op een rijtje te zetten welk gedrag, welke gedachten en welke gevoelens opspelen terwijl je aan het uitstellen bent.

𝐆𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠: “Ik ben aan het scrollen op LinkedIn” (looking at you 🤨)
𝐆𝐞𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞: “Ik moet eerst inspiratie opdoen voordat ik deze taak kan doen.”
𝐆𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥: “Ik voel me rot. Gestresst. In mijn buik.”

Schrijf zo veel mogelijk van dit soort gedrag, gedachten en gevoelens op een A4 en leg ze naast je als je aan de slag gaat.

Omdat je er van tevoren over hebt nagedacht zul je het makkelijker herkennen als er iets gebeurt dat op je lijstje staat. En hiermee heb je eigenlijk al de angel eruit gehaald.

Zet er een vinkje bij, probeer erom te lachen en ga nu door met je taak. Je zal merken dat het nu makkelijker gaat 💪🏼

Dus maak dat lijstje nu. Niet uitstellen 🤘🏼😎🤘🏼